ادی اگنیشس

یادداشت سردبیر؛ حرکت مدیرعامل‌ها به سمت نزاع

نویسندگان: ادی ایگنیشس

ریسک سیاسی در فضای شرکت‌ها، دارای معنا و مفهوم بسیار خاصی بود. در واقع خطری بود که به‌واسطه‌ی اقدام خاص یک کشور به وجود می‌آمد و به توانایی‌های یک کمپانی چندفرهنگی در اجرای کسب‌وکار آسیب می‌زد. دیکتاتوری را تصور کنید که دارایی‌های خارجی را تصاحب می‌کند. اما همان‌طور که کاندولیزا رایس و ایمی زیگارت در «مدیریت ریسک سیاسی در قرن بیست‌ویک» در صفحه‌ی ۱۲۰ گفته‌اند، باید این تعریف را گسترده‌تر کنیم. آن‌ها می‌نویسند: «هم‌اکنون درصد قابل توجهی از ریسک‌های سیاسی درون و بین کشورها، از سوی سایر نقش‌آفرین‌ها می‌آید: افرادی که از گوشی همراه استفاده می‌کنند، مقامات محلی که احکام شهری صادر می‌کنند، تروریست‌هایی که کامیون منفجر می‌کنند، مقامات سازمان ملل که تحریم تصویب می‌کنند و مواردی از این دست.»

رایس و زیگارت سه عامل را در ایجاد تهدیدهای نوین شناسایی کرده‌اند و آن‌ها عمدتاً همان‌هایی هستند که موجب تغییر شکل کسب‌وکار می‌شوند. اولاً ژئوپلتیک آن‌قدر دچار تغییرات سریع و غیرقابل پیش‌‎بینی شده که از خیزش ناسیونالیسم نیز فراتر رفته است. دهه‌ها بود که دو ابرقدرت بر دنیا سلطه داشتند و بقیه یا متحد آن‌ها بودند یا متفقشان و سیاست‌های بازرگانی و امنیتی نیز نسبتاً باثبات پیش می‌رفتند. این امر دیگر صدق نمی‌‎کند. رایس و زیگارت می‌نویسند: «چشم‌انداز امروز بسیار شلوغ‌تر شده و دارای ابهام بیشتری است – با حضور دولت‌های رو به صعود، دولت‌های رو به نزول، دولت‌های شکست‌خورده، دولت‌های سرکش و نقش‌آفرینان غیردولتی نظیر گروه‌های تروریستی و مجرمان سایبری».

ثانیاً زنجیره‌های تامین، طولانی‌تر و نحیف‌تر از همیشه شده‌اند که این امر نکات مثبتی را به همراه دارد، اما بیشتر موجب آسیب‌پذیری و نقطه‌ضعف می‌گردد («ژئوپلتیک» در بالا را ببینید). مثلاً در 2014، وقتی چین یک دکل نفتی را به ساحل ویتنام منتقل کرد، اعتراضات ضد چین در نزدیکی شهر هوشی‌مین موجب تعطیلی چند کارخانه‌ی تولیدی شدند و زنجیره‌ی تامین اسباب‌بازی و پوشاک لی‌اندفانگ که یک شرکت بین‌المللی واقع در هنگ‌کنگ هست را قطع کردند. نویسندگان می‌گویند «آنچه تحت عنوان یک اختلاف در آن‌سوی قلمرو آبیِ آسیای جنوب شرقی آغاز شد، به‌سرعت باعث خالی شدن قفسه‌های شهرهای آمریکا گردید».

نهایتاً تکنولوژی که نکات مثبت زیادی را به همراه داشته («زنجیره‌های تامین» در بالا را ببینید)، یک عامل بی‌ثبات‌کننده هم هست. مثلاً ببینید که چگونه با برقراری ارتباط میان افرادی که علیه یک برند شکایت دارند، توانسته یک اقدام دسته‌جمعی را به وجود بیاورد. این یکی از درس‌های جنبش #بایکوت_انجمن_ملی_تفنگ است که بسیاری از کمپانی‌ها را پس از تیراندازی مدرسه‌ی فلوریدا به نزاع انداخت. هر ویدئوی گرفته‌شده از گوشی موبایل می‌تواند همه‌گیر شود، بنابراین هر فرد می‌تواند جرقه‌ی یک جنبش آنی را بزند، کمااینکه یونایتد ایرلاینز پس از لو رفتن فیلم بیرون کشیدن یک مسافر و جلب توجه آنی این ویدئو، به‌خوبی این قضیه را متوجه شد و همین قضیه باعث افت سهام آن به میزان 255 میلیون دلار گردید.

اگرچه امکان دارد رخدادهای این‌چنینی بسیار نادر به نظر برسند، احتمال اینکه برخی از ریسک‌های سیاسی در برخی از نقاط دنیا، موجب ایجاد مشکل در کسب‌وکارتان شوند بسیار بالا است. رایس و زیگارت یک رویکرد کاملاً سرراست را ارائه داده‌اند تا خودتان را برای این احتمالات آماده کنید. پیام بزرگ‌‌تر آن‌ها را نمی‌توان نادیده گرفت: مدیریت ریسک سیاسی به یک لازمه‌ی استراتژیک در دنیایی تبدیل شده که امکان دارد تهدید مشکل‌ساز بعدی از سوی یک نوجوان با گوشی هوشمندش یا یک مسئول دولتی بیاید.

 

ادی ایگنیشس، سردبیر

این مقاله در شماره ی زیر منتشر شده است:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *