کارآفرینی؛ برای کارآفرینان، آمادگی بر علاقه چیره می‌شود

کارآفرینی
برای کارآفرینان، آمادگی بر علاقه چیره می‌شود

بسیاری از افرادی که می‌خواهند کارآفرین باشند، به علاقه خود به‌عنوان عامل موفقیت می‌نگرند. برای مثال، در سایت‌هایی که هزینه‌‌‌‌‌های آن توسط عموم جامعه تأمین می‌شود، آن‌ها برای پیشی‌گرفتن از یکدیگر، به تأکید بر اشتیاق خود در رابطه با پروژه می‌پردازند و وقتی کار به گردآوری کمک‌‌‌‌‌های بلاعوض می‌رسد، این رویکرد می‌تواند موفق شود: زیرا معمولاً علاقه‌مندی برای سرمایه‌گذاران غیرحرفه‌‌‌ای که مشتاقند تا در ایجاد ایده بزرگ آینده مشارکت کنند، جذاب است. اما وقتی موضوع موفقیت بلندمدت مطرح می‌شود، قضیه کاملاً فرق می‌کند.

تحقیقات جدید درباره صدها مؤسس نشان می‌دهد که علاقه‌مندی هیچ تأثیری در نتایج کسب‌شده در چند سال بعد نخواهد داشت. چیزی که اهمیت دارد، داشتن آمادگی است (خواه مؤسسان ایده خود را کاملاً توسعه داده، درک عمیقی از بازار خود کسب کرده و برای رفع موانع و بهره‌برداری از احتمالات برنامه‌‌‌ای داشته باشند). تیمی به رهبری آتپل ام. دولاکیا از دانشگاه رایس، یک سری تحقیق را درخصوص پروژه‌هایی که وارد بزرگ‌ترین رقابت کارآفرینی در سطح دانشجویان در ایالات‌متحده می‌شوند، انجام داد (که تاکنون منتشر نشده است) و شامل زمینه‌هایی متفاوت می‌شد؛ از بیوتکنولوژی گرفته تا علوم زیستی و محصولات مصرفی و خرده‌فروشی.

در آغاز شرکت‌کنندگان علاقه‌مندی را به‌عنوان یکی از عوامل مؤثر در پیش‌بینی موفقیت خود می‌دانستند و پس از سه سال از گذشت آغاز کار شرکت، تنها درصد محدودی از کسب‌وکارهایی که به نتیجه مناسبی رسیده بودند علاقه‌مندی را مجدداً مطرح کردند؛ اما تحلیل محققان نشان داد که درواقع علاقه‌مندی فرد کارآفرین هیچ تأثیری در سرنوشت پروژه ندارد. بلکه این آمادگی بود که برخی از پروژه‌ها را قادر به اوج گرفتن می‌کرد.

همچنین تیم تحقیق ۵۲۲ پروژه را که در سایت Indiegogo مطرح شده بودند، بررسی کردند. ویدئوهای مؤسسان و نوشته‌‌‌‌‌های آنان تحلیل شد و به‌منظور بیان علاقه‌مندی، مانند «خیلی مشتاق»، «شوق» و «متعهد» (و البته در کنار خود کلمه علاقه) و شواهد آمادگی آن‌ها مانند گزارش‌هایی که نشان‌دهنده پیداکردن منابع مورد نیاز راه‌اندازی پروژه باشد، کدگذاری شدند. نتایج تحقیق نشان می‌دهد که کارآفرینانی که علاقه‌مندی بیشتری داشتند سه برابر سایرین احتمال موفقیت بیشتری در جذب کمک‌‌‌‌‌های بلاعوض داشتند، درحالی‌که آمادگی چنین تأثیری نداشت.

مطالعه دیگری که توسط این تیم انجام شد، نشان داد که سرمایه‌گذاران حرفه‌‌‌ای، دیدگاه کاملاً متفاوتی دارند: آن‌ها معمولاً علاقه فرد مؤسس را نادیده می‌گیرند و توجه خاصی به آمادگی او دارند؛ اما با توجه به اینکه کارآفرینان بیشتر و بیشتر سرمایه‌گذاران حرفه‌‌‌ای را کنار می‌گذارند و مستقیماً برای عموم جذابیت دارند و همچنین عموم جامعه دوستدار مؤسس علاقه‌مند است، کارآفرینان باید چه رویکردی در پیش بگیرند؟

محققان پیشنهاد نمی‌کنند که مؤسسان علاقه‌مندی خود را نشان ندهند؛ زیرا درنهایت، اگر پروژه‌‌‌ای با اشتیاق ارائه نشود، نمی‌تواند به‌اندازه لازم اعتبار جذب کند؛ اما معمولاً اگر بر علاقه‌مندی تأکید بیش‌ازحد شود، اثر منفی خواهد گذاشت. خواه در ذهن کارآفرین و خواه در ارتباطات آن‌ها با تأمین‌کنندگان احتمالی سرمایه. در عوض، مؤسسان باید میزان بیان اشتیاق خود را با علائم روشن آمادگی متعادل کنند (علائمی دال بر اینکه آن‌ها می‌دانند چگونه افراد مناسب را پیدا کنند و آن‌ها را استخدام کنند و سایر جزئیاتی که برای موفقیت اساسی است را نیز فراهم کنند). هم کارآفرینان و هم مخاطبان آن‌ها باید بدانند که بدون آمادگی، علاقه‌مندی ارزش چندانی ندارد.

 

در مورد تحقیق: براساس یک سری از مطالعات که توسط آتپل ام. دولاکیا، میشل هرزنستاین و اسکات سوننهاین انجام شده است.

 


این مقاله از شماره ۱۲ (جولای-آگوست ۲۰۱۵) مجله کسب و کار هاروارد انتخاب شده است. برای دانلود رایگان کل مجله، اپلیکیشن مجله هاروارد را دانلود و نصب نمایید.

Copyright 2016 - 2017 | All rights reserved